Uitnemendheid bring eer aan God

Hierdie tyd van die jaar begin dit rof gaan. Die winter se koue vingers vat-vat aan ons deurknop, veral vroegoggend.  Sonsopkoms is later.  Maar almal moet steeds vroeg opstaan, want ons werk en gaan skool.  Roetine is belangrik, anders kry ons nie al die dinge gedoen nie.

In die lewe van ‘n gemeenskap van gelowiges, soos ons kerk, is hierdie ook ‘n woelige tyd. Die gewone dinge gaan voort: preekmaak en Bybelstudies, afsprake en vergaderings, die nimmereindigende admin.  Genugtig, niemand het my voorberei op die admin van die lewe nie.

Vele van ons vier ook tans Pinkster. Ekstra werkslas, ekstra preke of gaspredikers, maar heelwat ekstra opwinding.  Dus sit ek vandag, as deel van die nimmereindigende admin, om die musiekrooster vir die week te finaliseer.

Ek het genoeg talent en goeie opleiding, maar die ure van my musiekloopbaan spandeer ek aan kerkmusiek met vrywiligers, nie in konsertsale of klaskamers nie (behalwe vir die professionele orrelis – dankie tog!) Die vrywilligers wat weekliks saam met my repeteer, het almal werk en vol lewens.  Maar hulle spandeer ure van hulle tyd, week na week, om begeleidings voor te berei dat die Here se kinders lekker kan sing, Hom daarmee kan eer.  Nie heeltemal wat ek beplan het vir my lewe nie.  Maar, dink ek terwyl ek die name bedink wat ek op die rooster intik, beter as wat ek sou kon beplan.

Want musiek maak saam met ander mense is miskien die heel beste ding in die lewe, miskien die een ervaring wat ek vir elke mens sou gun. Dis soos saamsing in die kerk of by ‘n rock konsert, net beter.  Jy klim in die musiek, jy word die kanaal vir iets wonderliks, en jy hoor dinge wat jy nie kan hoor as jy net na musiek luister nie.  Ek wens soms dat ek alle mense net een keer kan neersit binne-in ‘n simfonie-orkes, net daar tussen die strykers en die houtblasers, dat hulle kan voel hoe binne-in musiek voel.  Of binne-in die koor, al is dit ons kerkkoor; of voor die monitors wat na die orkes toe wys, terwyl jy weet: daardie nootjies wat ek nou speel, pas in by die res.

Die orkes is ook mekaar se selgroep. Ons bid saam, jare aanmekaar.  Ons ken mekaar se stories, ons dra mekaar se laste.  Ons herinner mekaar dat kerkmusiek nie selfsugtig mag wees nie, maar ter wille van die Here en die gemeenskap van gelowiges met liefde moet gebeur.  Ons is ook vriende.  Ons braai saam nou en dan, stuur vir mekaar grappies oor baskitaarspelers, pas mekaar se kinders op.

Maar die oulikste vir my, is dat elkeen van ons aan onsself dink as ‘n muso. Ons kan uitverkopings by musiekwinkels nie weerstaan nie, al stap ons dikwels met leë hande uit.  Ons ontdek nuwe musiek en vind inspirasie by die verwerkings.  Ons bewonder die tegniek van tromspelers en kitaarslaners en speel vir mekaar snitte uit die soundcloud.  Ons is ernstig hieroor, hoor.

Nieteenstaande die feit dat elkeen ‘n gewone werk het, ‘n beroep wat sy eie vaardighede en beleggings in tyd eis. Elkeen het ‘n werk, wat ons ook effektief moet verrig.

Terwyl ek die admin van orkes-wees uitsorteer, bewonder ek my vriende se talent, en dink ek aan hoe bevoorreg mense is wie se lewens ligter en mooier is as gevolg van hulle stokperdjies. Maar terselfdertyd weet ek dat niemand van ons hieraan dink as ‘n stokperdjie nie – ons is dan ernstig hieroor, hoor.  Is die erns geregverdig?  Miskien nie.  Maar ek dink tog dis goed.  Ek glo met my hele hart dat uitnemendheid aan God eer bring.  Ek onthou Kolossense 3, waar Paulus ons herinner om alles van harte te doen soos vir die Here en nie vir mense nie.

In ons deurmekaar land word mense kwaad vir politiek en ekonomie, maar ons almal weet dat dit onder andere die onderliggende waardesisteem is – of die gebrek daaraan – wat probleme veroorsaak. Wat kan ek daaraan doen?  Dalk nie veel nie.  Maar ek kan doen wat my hand vind om te doen, so goed soos ek kan.  Met my muso-vriende as inspirasie.

 

 

Biker Chick

Ek het al ‘n hele paar jaar ‘n motorfietslisensie. Ek skop al ratte van ek ‘n tiener is, ry al my derde motorfiets groter as 600cc en het selfs al een afgeskryf (en opgeklim en weer gery). Maar ek was onlangs eers by my eerste saamtrek. En nou, eers nou, noem ek myself ‘n biker.
Dis ‘n fassinerende, aanloklike, glansryke wêreld, parallel aan ons gewone een, maar met al die regte chroom op al die regte plekke. En , ek moet byvoeg, pienk hier en daar: nekdoeke, vere en fraiings in cerise. Want hierdie was ‘n “Lady Bikers” saamtrek.
Daar is ook groepies binne-in die groep van dames op motorfietse, en dit hang grootliks af van watter motorfiets jy ry. In die eerste plek is daar die dames wat koel bly op toerfietse – ‘n gewilde keuse omdat die sitplekke laer is en die motorfietse meer hanteerbaar. Ek vermoed egter die populariteit het ook te doen met die modes wat saam met hierdie keuse in motorfiets gaan: leerbroeke en –onderbaadjies, ontwerperstewels en juweliersware met kopbene en vlerkies – watertand-pragtig.
‘n Tweede groep is die avonturiers met hulle meerdoelige motorfietse. Hulle leef met jeans en ry ook so, het soveel kampeertoerusting om die naweek te vergemaklik dat dit grens aan glamping, en kan ewe maklik met hulle tekkies of motorfietse bergklim. Die derde groepie is klein en amper nie noemenswaardig nie: meisies op sportfietse, R6e en ninjas. Hulle praat nie daaroor nie, maar jy weet: eintlik ry hulle motorfiets omdat hulle nie anders kan nie. En hulle hou van oor draai.
Ons het saam gebraai, karaoke gesing en sterre gekyk. Ons het baie gepraat oor ons motorfietse, sonder dat mans die onderwerp kaap. Ons het minderbevoorregte kinders agterop gelaai en onder die wakende oë van verkeerspolisie om die blok gery, o die vreugde. Ons het die ouetehuis besoek en kruideniersware afgelaai. Die wonder van so ‘n naweek is dat ‘n mens tegelyk voel of jy uiteindelik êrens hoort, en of jy die mees unieke mens op aarde is.
Op pad terug, terwyl ek oor draai, dink ek aan al die groepe waaraan ek al behoort het in my lewe, en hoe hulle my laat spesiaal voel het terwyl ek my kon kamoefleer: die koorsang en orkeste van my jeug, netbalspanne en diepseeduiktoere en redenaarsgilde; die papegaaitelers en die spanjoelopleiers; die salsa-dansers en die mamma-ondersteuningsgroep; en deesdae die atletiekklub (hoewel ek nog net draf, maar as ek met hulle kuier voel ek of ek eendag dalk ‘n atleet sou kon wees). En natuurlik die kerk.
“Community” is in die kerk net so ‘n gonswoord soos in die markplein van die millennials in wie se wêreld ons tans leef. Ons weet dat mense wat in die gemeenskap van gelowiges tuiskom, nie sommer kerk verlaat of loslaat nie…dalk nie as gevolg van die beste teologie of die boeiendste prediking nie, maar omdat hulle die ander in hulle groep as familie sien. As ons by kursusse of preekgroepe of in publikasies hieroor teologiseer, weet ek dis waar, en dit werk. Maar ek wonder tog of ons dan net nog ‘n subkultuur word, ‘n groepie mense met unieke rituele of gewoontes, kleredrag eie aan ons, en gedeelde belangstelling.
Ek het geen twyfel dat die Here bedoel het dat ons in gemeenskap moet leef nie, en ek sien gereeld hoe mense genesing vind wanneer hulle deel word van die groter prentjie van die gemeenskap van gelowiges; ek sien gereeld hoe pastorale terapie (hoe goed ook al) en gebed en bevryding en watookal nie die proses voltooi nie…dit word alleen volbring wanneer mense deel raak van die kerk, die vreemde versameling geheiligde sondaars.
Ek besef: in vele opsigte is ons sekerlik nie anders as enige ander subkultuur nie, en ek verstaan dat mense ons etiketteer. Een ding weet ek wel: ons is anders in een belangrike opsig. Solank Jesus ‘n gedeelde belangstelling bly, is ons sekerlik net maar nog ‘n groepie. Maar wanneer ons dissipels word, wanneer die Here meer as ‘n belangstelling word, wanneer ons nie net in kerk nie maar ook in koninkryk belangstel – dan is ons anders. Regtig anders.

Lesse van ‘n baba-hond

Ons het ‘n baba-hond.
Asof die saamgestelde gesin nog ‘n lid nodig het, het ons die brakkie aangeskaf. Veral ter wille van die jongste menskind, die agtjarige seuntjie. Want ‘n kind moet ‘n troeteldier hê.
Toe ek hom in ‘n noedelboks op die motor se voorste sitplek huis toe bring, was ek dapper; ek het fluisterend belowe hy sal nie spyt wees as hy by ons kom bly nie. Sedertdien was ék al ‘n paar keer spyt.
Die snoesige bondeltjie se pote was van die begin af buite verhouding groot. Nou, op ses maande, staan hy amper kniehoogte, heelwat groter as wat ons van ‘n Jack Russel-kruising verwag het. Vir vier maande het hy elke versperring wat ons opgerig het om hom in sy slaaphoekie te hou, oor gespring, selfs al word dit proggressief hoër. Ek het geweet hy sal moet leer om sy besigheid buite te doen, maar het vergeet hoeveel plassies en ander goeters ‘n mens opvee voordat hulle leer. En die moeite om hom te wys wat is sy speelgoed wat hy mag kou! Die ou baba-ratel, lelike piep-eend en growwe tou asseblief; geen skoene, meubels of liggaamsdele nie!
Behalwe vir die bietjie moeilikheid wat hy bring, verskaf Sparkie intense, matelose, wonderlike vreugde. En daarom vergewe ek hom baie. Ons lag gedurig vir sy lompheid, vertel mekaar watter dom of oulike dinge hy doen, vryf sy sagte ore. En die jongste menskind het ‘n konstante metgesel.
Ek weet dat katliefhebbers van my gaan verskil, maar ek dink die rede hoekom honde bekend staan as die mens se beste vriend, is omdat ons so baie van onsself in hulle sien. Nee, regtig! Ons het nie sterte en stink asems nie, maar ons het baie in gemeen.
*Ons is ewe onnosel. Sparkie se hele lewe word beheer deur sy dik snoet. Baie oulik, maar minder slim as wat hy dink. Waar iets lekker ruik, is hy; dikwels dus in die kombuis, of by die voete van iemand wat iets eet. Gelukkig is hy nou mooi gekondisioneer om te sit en poot te gee voor hy iets kry, anders sou hy permanent chaos veroorsaak. ‘n Mens moet styf vashou aan die leiband om met hom te stap; net nou die dag het hy losgeruk agter ‘n kwikvoëltjie aan, die teerpad in. Hy loop nog gereeld in die toe glasskuifdeur vas, en spring teen kuiergaste op sonder om te weet dis ongeskik.
Hy is maar net ‘n hond, en leef met instink eerste. Bevredig sy eie behoeftes sonder om te dink aan ander. Hy het ‘n baie beperkte perspektief (naby aan die grond, min tussen die ore om al die informasie wat in sy rigting kom, te interpreteer). Hy het iemand nodig om hom te beskerm, te help en te lei. Sien? Baie soos ons.
*Ons is ewe entosiasties. Sparkie glo regtig dat alles wat gebeur, met hom te doen het. Hy druk die dik snoet oral in: hy is gedurig onder ‘n mens se voete omdat hy oral saamloop, hy eet die skuim van die bad af (want dis mos spesiaal vir hom gemaak?!) en hou elke beweging van mensehande fyn dop – televisiestellers, vogroom ofwasgoed. Alles wat ons doen, is vir hom wonderlik. Verwondering is sy wese, en hy aanbid ons skaamteloos. Net soos ons ook Iemand groter as ons nodig het.
*Ons is ewe liefdevol. Sparkie wil eintlik die hele tyd ontrafel waar hy inpas. As die tropleier (pappa) of die voerder (mamma) ontevrede is, stort sy wêreld in duie. Hy is bereid om onderdanig te wees, hy wil net nie verwerp word nie. Hy soek die hele tyd kopkrappies en pensvryfies en balspeletjies, alles om te bevestig dat hy nog by ons hoort. Net soos ons mense. Die jaar begin, dis werk toe en skool toe en kerk toe. Ons groet met die hand, soek oogkontak en voel dis goed om te behoort, om iets te beteken.
Ek kyk vir die baba-hond en dink dis nie so sleg om die hond van God te wees nie. Dit gee my ‘n hoopvolle manier om die mensdom te beskou: dikwels onnosel en daarom vol foute, maar darem nie altyd boos nie; dikwels te entosiasties en daarom arrogant, maar darem oulik in ons oorgawe; dikwels aandagsoekerig, maar darem nuttig. Ek kyk vir die baba-hond en dink hoe lief ek hom het, ten spyte van sy lelik en sy foute. Hy is onvervangbaar.

Onvervreembare vreugde

In my jare se werk met mense het ek agtergekom dat ons selde ons eie harte verstaan.
En ook te begrype; ons is komplekse wesens. Ons huil wanneer ons kwaad is, onttrek wanneer ons dit die minste kan bekostig, en lag vir dinge wat glad nie snaaks is nie.
Wanneer mense, oud en jonk, vroulik en manlik, kom sit om hulle probleme of vreugdes te klankbord en rigting te soek, is een van die pastor eerste prioriteite dus net om te luister, en te probeer beter verstaan. Ons soek na etikette vir die emosies wat ons beleef. Daarna kan ‘n mens eers besluit wat om met hulle te maak.
In die Kerstyd is een van die voorgeskrewe emosies vreugde. Ons hoor dit in elke lied, al die samesyn vereis vrolikheid, ons kry immers geskenke! Die dieper wortel vir die voorgeskrewe blydskap is natuurlik in die goeie nuus van groot blydskap wat die engel bring, soos Lukas dit in hoofstuk twee vertel.
Die meeste van ons is bewus daarvan dat die feesseisoen heelwat mense se verlange, pyn en tekorte onderstreep. Ons is nie klippe nie; ons weet mense kry ook swaar in hierdie tyd. Daarom probeer ons omgee en meer gee in hierdie seisoen.
My gedagtes was egter die hele week by gewone mense se gewone verwarring in gevoelens. Ook diegene wat nie ‘n laagtepunt beleef nie, moet Kersfees as ‘n vreugdefees kan beleef. Hoe help ek mense om dit te ontsluit? Dit het my geneem na ‘n vergelykende studie tussen oënskynlike sinonieme: pret, geluk, en vreugde. Die anatomie van elkeen bring interessante verrassings, met die hulp van slim sielkundige navorsers.
Pret is eenvoudig. Dit laat ons lag, stel lewensnoodsaaklike goedvoelstowwe in ons lywe vry, en is ‘n belangrike komponent van geluk. Dit is dus belangrik om in jou vakansietyd dinge te doen wat vir jou lekker is. Koop geskenkies of bak ‘n boud, as dit die ding vir jou doen. Kyk ‘n komedie, skop ‘n bal, eet krismispoeding, wat ook al. Pret is egter nie al wat jy nodig het nie.
Geluk het twee verdere belangrike dele: omgee, en ‘n groter doel. Die meeste van ons dink ons is gelukkig as mense vir ons omgee. Dit is natuurlik waar, maar net gedeeltelik. Ware geluk begin gebeur wanneer ons begin omgee – vir ander mense, vir ‘n saak na aan jou hart, vir jou gemeenskap of jou land. Dit laat ons voel ons is deel van ‘n groter geheel. Die groter doel sluit nou hierby aan, maar het meer te doen met wat jy beleef as jou lewensdoel, jou take verwant daaraan, en jou behoefte om ‘n nalatenskap te los. As jy dus aan die einde van die vakansie begin nutteloos voel en terug verlang werk toe, is dit ‘n goeie teken dat jy ‘n gelukkige individu is!
Daar bly dus nog een sinoniem oor om te etiketteer: blydskap. Die vreugde waarna Lukas verwys, die vreugde van die Bybel en van Kersfees, die vreugde wat gawe van die Gees van God is.
Ek lees Psalm 30 en ek sien: Dawid het ook maar verward geraak met al sy baie gevoelens. Hy het hulle ook nie altyd met wysheid kon etiketteer nie. Toe dit met hom goed gegaan het, het hy gedink: nou is ek gelukkig. Nou ken ek vreugde. Toe het mense met hom baklei, hy het siek geword en omstandighede was sleg. Tot sy eie verbasing was hy nog heel positief; eksterne faktore kon hom nie sy vreugde kos nie. Maar toe Dawid beleef dat God homself van hom onttrek, het hy bang geword.
Vreugde is ‘n diep stroom in jou hart, ‘n onblusbare vlam, ‘n lekkerte wat niemand van jou kan neem of steel nie – en jy mag dit ook nie toelaat nie. Nie ‘n stukkende familie, ‘n moeilike baas, geldprobleme of ‘n onbekwame president mag die stil glimlag van hierdie wete van jou wegneem nie: Jesus is joune.
En daar is die kern van vreugde: die nabyheid van God self. Dit is in hierdie Kerstyd my sekuriteit, en ek hoop dit ook vir jou: dat jy weer sal besef dat die Here na jou toe gekom het, by jou is, en jou nooit sal los nie.

Oggende is wonderlik

Ek is nie ‘n oggendmens nie.  Ek is gebore met verhoogkuns-gene: as die son sak, kom ons kreatiwiteit na die oppervlak.  Ek veg gedurig tydens sonsondergange die impuls om lipstiffie aan te sit en danspassies te maak.  My woorde kom los en ek raak ‘n uitstekende storieverteller – alles omdat die koelte en misterie van die aand my inspireer.

Soggens, daarenteen, stel ek uit om enige iets te doen voordat ek koffie gehad het.  Ja, ek is ‘n “procaffinator”.  Dis bloot onverantwoordelik om myself in enige situasie te plaas waar ek normaal moet funksioneer, voor koffie my verbly.  (Verontskuldiging: ek drink darem eers die suurlemoenwater voor die koffie.)  My man stel voor ons ry met die motorfietse tot op die buurdorp vir ontbyt, op ‘n Saterdagoggend.  En hy stel sy eerste koppie koffie uit tot daar!  Ongelooflik.

Maar nou moet ek erken: oggende is wonderlik.

Deesdae het ons ‘n baba-woef wat vroeg (regtig: vroeg) moet uitgaan om sy besigheid te doen.  My verantwoordelikheid, ek wou die hond hê.  Daar is in elk geval ‘n skoolgaande kind wat versorg moet word, en hy is ook nie die tipe wat vrolik en ten volle funksionerend uit die bed spring nie.  Hy het sy ma nodig, en ek doen dit met plesier.  Goeie redes om vroeg genoeg op te wees om die watervoëls oor my kop te hoor vlieg, op pad om te gaan wei op Robbeneiland.  Die reuk van moontlikheid hang in die lug, die potensiaal van ‘n hele dag vol dinge en kanse en mense…oggende is wonderlik.

Miskien is oggende ook wonderlik juis omdat ek nog nie kreatief is nie.  My aandag is dan nog nie afleibaar nie, en kalmte bepaal die metodiek van als wat ek doen.  (Lees:  moenie my soggens aanjaag nie, dis teenproduktief.)  Maar die rustigheid waarmee ek dinge doen getuig ook van innerlike dinge, met die jare ingeoefen: die oggendgesprek met God.

Gister het ek ‘n besonder waardevolle oggend beleef: ek en twaalf ander het mekaar ontmoet vir sonsopkoms-stiltetyd in en om ons outydse klein kerkgeboutjie.  ‘n Mini-retraite in ‘n besige maand vir mense met besige lewens.  Maar ‘n lafenis, drie ure gevul met Woord en gedagtes en sommer net wees in die teenwoordigheid van God.  Veral die uur of wat in die natuur het ons blinkoog laat terugkeer na die tafel waar ons (met goeie koffie, ons is bederf) kom aansit om met mekaar te deel:  God is groot, God is goed, God genees, God maak vry.  Alles sonder dat ek, die dominee, my eie woorde moes gebruik om mense te oorreed, oortuig, gesond bid of vryspreek.  Ek vind dit wonderlik.  God leef.

As volwassene het ek in stilword en net wees ‘n groot, groot wonder gevind.  In daardie ruimte tussen my en God is aanvaarding, respek en liefde wedersyds.  Ek bid nie lang gebede nie; ek fokus net (dikwels op Jesus), en die res gebeur vanself.  Ek onthou wel hoe moeilik dit was, jare gelede, hoe ongemaklik, om stil te word, om te erken dat ek stilwees vermy juis omdat ek seer het.  Ek weet ook dat dit vir sekere mense moeilik of selfs onmoontlik is, en dat persoonlikhede verskil en mense God op baie ander maniere ontmoet.

Hierdie week was seer en swaar en moeilik.  Die hele wêreld huil.  Oor Beiroet en Parys en Sirië.  Die hele land huil oor korrupsie en swak leierskap.  My kerk huil, ons sukkel om mekaar vas te hou te midde van moeisame treë van liefde en gehoorsaamheid.  My mense huil:  ons hou twee begrafnisse die week, ‘n paar is in die hospitaal, baie is oud en swak en die meeste van ons in elk geval gebroke en vol probleme.

Maar daar, in die oggendstilte, is God steeds God en ek net mens; is God goed ten spyte van al die gebrokenheid wat ons ken; is my vrede eg en my hoop genoeg.

Gun my om jou te nooi om te probeer.  Of om weer te probeer, of om weer te begin, as jy dalk opgehou het met die stil wees.  Probeer weer een oggend; oggende is wonderlik.

 

Een voet voor die ander

Hardloop was nog altyd onder aan my lysies. Al my lysies: prioriteitslys, doendingelys, inkopielys. Ek het talente van die liewe Here ontvang, genoeg om my mee besig te hou, maar hardloop was nog nooit een van hulle nie. Ek was altyd laaste by die verpligte atletiek in die laerskool, en later jare kon ek maklik die sportperiodes in die musiekkamers deurbring. Net die goddelose hardloop as hy nie gejaag word nie, het ek grappenderwys die Bybelversie verdraai (Spreuke 28:1).
Tot na ‘n sekere beduidende halfleeftyd-verjaarsdag. Ek het een oggend opgestaan en aangekondig: vandag koop ek tekkies. Want toe moet ek erken dat ek al maande lank droom van draf. Nie dagdroom nie, regte nagdrome. In my drome het ek kilometers kafgedraf langs strande, oor bruggies en deur tuine, my woede en seer op teerstrate uitgetrap, totdat die skuif in my lewensfase begin gemaklik voel het.
Let wel: tot sover was dit drome. Die regte-egte ding is bietjie anders. Daar was unieke uitdagings: my voete is baie klein en proneer verkeerde kant toe, my longe is gewoond aan stap en glo vas hulle gaan doodbrand as ek vinniger as vyf kilometer per uur beweeg. Ek wil hardloop maar ek weet nie hoe nie. Nee regtig, dis nie net vir een voet voor die ander sit en en dan vinniger nie. Dis ‘n vreeslike tegniese storie, jy bou sterkte en uithouvermoë en dit alles terwyl jy verhoed dat jy nie seerkry nie – op my ouderdom nogal belangrik.
En nou kan ek erken: ek was lank laas so trots op iets. Niemand anders gaan ‘n oog knip oor my vyf kilometers op ‘n slag nie, maar vir my is dit verstommend, want ek weet waar ek begin het. Ek weet wat dit my gekos het aan vroeg opstaan, bietjies-bietjies vorder en pyn in die knieë. Ek weet wat dit vir my beteken: daardie heerlike kopdraai-gevoel na die oefening, die ervaring dat ek iets nuuts bemeester, dat ek teen myself kompeteer en verbeter.
Natuurlik hardloop ‘n mens se kop ook terwyl jy draf. Ek het lang gesprekke met die Here. Ek dink kreatiewe oplossings op probleme uit. Soms is ek te moeg om te dink. Maar ten einde laaste verstaan ek hoekom Paulus ons geloofspad op meer as een plek in die Bybel met ‘n resies vergelyk. En net na ‘n pretdraf saam met my gemeentelede pen ek die volgende neer:
die rooi skoene
*Die eerste tree is die belangrikste. Ek lig my van daardie rusbank van apatie, ongesonde gewoontes en selftwyfel, en ‘n hele nuwe hoofstuk begin. God glo soms meer in my as wat ek in Hom glo. Ek moet net opstaan en iets doen.
*Ek is nie alleen nie. Drawwers groet mekaar (fietsryers en swemmers ook, bygesê). Ons is bewus van diegene wie se paadjies ons s’n kruis, soms daagliks. Ons takseer nie mekaar op uiterlike nie, want jy ken nie die ander se storie nie. Soms kom die dikkerige oom verbygeskiet, ander kere is dit nie stokou tannie wat voor jou klaarmaak. Jy kan nie iemand se fiksheid en vermoëns meet aan hoe hulle lyk nie. Net so werk die geloofslewe: ons oordeel nie mekaar nie, ons behandel elkeen met respek.
*Ek doen wat ek kan. Gesondheid, goeie keuses en hoop is soms belangriker as wen. Ek moet vandag net my paadjie draf, ek hoef nie iemand anders se treë ook te gee nie. Net so kan ek nie eiehandig hierdie week die land se kragkrisis oplos en die toestand van die nasie verbeter nie. Maar ek kan met integriteit leef, hard werk en aanhou bid.
*Aanhou is belangrik. Ek kan nie ophou as ek moeg voel nie, ek moet ophou by die eindstreep, by die kilometerdoelwit (of by die volgende lamppaal). Soms ervaar ons ‘n toets in ons geloofslewe en wil dan sommer tou opgooi. Om aan te hou glo is dan net so belangrik soos ‘n oorwinning en ‘n trofee.

Niemand kyk as ek draf nie, ek gaan nooit ‘n wedloop wen nie, en dit gaan dalk nooit ‘n groot invloed op enige iemand hê nie. Soms voel my geloofslewe ook niksseggend en onbelangrik. Dan herinner die Hebreerskrywer my (in hoofstuk 12 vers 1 en 2) dat ‘n skare geloofsgetuies my aanmoedig, en dat Jesus self by die wenstreep wag. Genoeg vir my.
“Om jou liggaam te oefen, het wel ‘n bietjie waarde, maar om in toewyding aan God te lewe, het in alle opsigte groot waarde.” 1 Tim 4:8