So goed soos vakansie

Ek wil nie twee dae na mekaar inrig wat dieselfde is nie. Ek wil nie dieselfde kos eet nie, want elke dag het sy eie honger. Ek wil nie dieselfde klere aantrek nie, want party dae voel rooi en ander blou. Ek wil nie dieselfde musiek hoor nie, want elke sonop het sy eie klanke. Ek wil veral nie dieselfde dinge doen as gister nie, en ook nie op dieselfde tye as gister nie. As dit gebeur, ruik ek roetine. En as ek roetine bespeur, is daar ‘n rebelse klein dogtertjie binne my wat haar stemmetjie verhef.
Maak nie saak hoe ek haar dissiplineer nie, sy sal aanhou haar voet stamp totdat ek iets aanvang om haar stil te maak: poniesterte maak vir ‘n ernstige vergadering, van my besittings weggee vir iemand wat dit nodig het (maar eintlik wou ek dit nog gehad het!), of om middernag klavier speel.
Ek ken haar van jongs af – sy is maar so. Sy hou nie van roetine nie. Verveeld wees is haar grootste vrees, veral as mense hulself so ernstig opneem terwyl hulle verveeld is. Sulke mense beskou hulleself as belangrik, maar dogtertjies weet eintlik wat is belangrik: genoeg tyd om blomme te ruik, om te draai as jy ‘n rok aanhet (heerlik!), en om te hoor wat mense sê wanneer hulle nie praat nie.
Die dogtertjie binne my moes teen wil en dank saamkom terwyl ek grootgeword het. Sy moes leer: as jy wil presteer, moet jy hard werk. As jy hard werk, vlieg tyd. As tyd wil vlieg, moet jy dit met wysheid gebruik, en dan is roetine ‘n goeie keuse. As ‘n mens elke oggend vroeg opstaan, hoef jy nie so hard met jou lyf te raas op die dag wanneer jy dit wel moet doen nie. ‘n Goeie roetine help ‘n mens om energie reg aan te wend. Maar hier erken ek dit nou: na ‘n rukkie voel die goeie roetine vreeslik ernstig, so asof dit die enigste manier is om ‘n ding te doen. En dan pluk die Prediker se melancholie aan my mou: “Wat was, sal weer wees; wat gebeur het, sal weer gebeur. Daar is niks nuuts in hierdie wereld nie.” (Pred. 1:9)
Die grootmenswêreld kan egter nie ‘n dogtertjie se liefde vir vryheid wegneem nie. Dit het haar geduld geleer: as sy net ‘n rukkie wag, kry sy weer ‘n beurt.
Sommige mense word gebore met ‘n voorliefde vir roetine. Dit laat hulle veilig voel. Alle mense raak verknog aan roetine as hulle babas kry: dis net onmoontlik om als gedoen te kry sonder ‘n taakplan wat herhaal. My eie sewejarige geniet skool, maar daar is soms ‘n gelatenheid op sy gesiggie as hy vir die vyfde dag in ‘n ry moet vroeg opstaan en dieselfde klere aantrek en nie dadelik kan buite speel nie. Miskien word ‘n gevestigde roetine deel van ons gevoel van sekuriteit hoe meer ons ouer word – ek vermoed dis omdat ons meer van die lewe se grootheid en broosheid verstaan, en ons gedagtes daarmee besig is, dat ons elke dag op dieselfde tyd op dieselfde stoep wil koffie drink.
Miskien bring jou roetine vir jou ‘n stuk vrede en rustigheid. Dan is ek bly vir jou. Maar gun my om dit net een keer reguit te vra: is dit ‘n swaarmoedige roetine? Is jou gedagtes vol kommer – oor die petrolprys, die politiek en die pype wat nie reggemaak word nie? Tereg, dit is ernstige sake wat ons aandag verdien, en waaraan ons kan verandering bring ten goede, moet ons hard aan werk om te kan presteer. Maar bekommernis kan nie eens een el by jou lengte voeg nie.
Te veel kere is ons westerse erns oor ons werk, oor al ons take en ons doelwitte, ‘n sorgvuldige masker wat ons eiebelang en materialisme moet verbloem. Ek dink ons verbeur ander dinge wat belangrik is: “Ek het gesien dat daar niks beter is nie as dat die mens vreugde vind in sy werk; dit is wat hom toekom.” (Pred. 3:22)
Ek nooi maar net saam met die kind in jou hart: jy sal nie vandag tyd mors of minder presteer as jy ‘n paar minute neem om God se skepping te waardeer nie. Neem vandag nog die foon en bel ‘n vriend met wie jy lank laas gepraat het. Probeer ‘n nuwe resep, ry ‘n ander pad, sing hardop wanneer jy wil. Wie weet, dalk bring ‘n kreatiewe breuk in die dodelike roetine ‘n blink idee as oplossing vir daardie groot probleem in jou gedagtes.

Oor oggendlig en lente

Seisoene verander nie altyd soos ons wil nie.

As kind leer die juffrou jou mooi die liedjie:
“Lente, somer, herfs en winter
Vier seisoene in die jaar
Lente, somer, herfs en winter
Vier seisoene agter mekaar.”

Maar die oorgange tussen seisoene is selde so liedjie-glad. Hier in die Kaap het dit hierdie jaar gelyk of die winterreën gaan aanhou tot in die somer. Mense is al maande lank moeg vir hul wintersjasse en waterstewels, ons weet nie meer of dit winterverkoue of lentegriep is wat die kinders het nie, en die boere kry nie gedoen wat hule moet nie – dis te nat. En tog maak hierdie lente van die mooiste foto’s ooit: sneeu op die berge, blomme in die voorgrond.
Ek weet ook nie of ‘n mens dit lente kan noem nie, want September was al heeltemal verby, en dit was bibberkoud tot verlede week. Regtig. Nou, skielik, is dit sommer warm – somerwarm. My familie in die Karoo is opreg bedruk oor die droogte – nog geen vroeë reën nie. En in Bloemfontein word lente ingelui met sonsverduisterende stofstorms en wat jou hart laat ineenkrimp ter wille van die perskebloeisels.

Vir wat skryf ek dan nou so oor die weer?
Ek maak nie net praatjies nie; die weer laat my dink. Daar is immers min faktore in ons lewe wat so ‘n invloed het op ons dag-tot-dag-bestaan. Dit is ‘n metafoor vir soveel: die fases van ‘n mens se lewe, die mate van energie waarmee ons take tegemoet gaan, die stand van jou siel.

Jesus wys sy volgelinge op die verband tussen insig in seisoene en insig in geestelike dinge: ons kyk na die bome in die veld en kan sien as die seisoen verander. Hoe sal ons dan nie die geestelike seisoene ook onderskei nie?
Geestelikes skryf al eeue hieroor. Plaaslik het Riaan van der Merwe onlangs ‘n boek hieroor die lig laat sien: Seisoene vir die Siel (‘n aangename klein verrassing, die boekie). Hierin is wonderlike rigtingwysers en gepaste geestelike dissiplines om ons te help onderskei wat met ons gebeur.
My ervaring: ek weet seisoene is onontbeerlik. Maar ek hou niks van winter nie. My neus en tone is die hele tyd koud, ek moet baie energie, selfs emosionele energie gebruik om warm te bly, om eenvoudige dinge gedoen te kry. (Hiervoor blameer ek my suid-europese voorouers.) En in geestelike winter, hoewel ek weet dis nodig om te rus, om te genees, om te wag, sien ek ongeduldig uit na die blomseisoen vir geloof en liefde. Ek smag na somervrugte en wil daarom soms dinge ryp druk: mense se begrip vir God of mekaar, samewerking in groepe, vrywilligers se betrokkenheid by gemeenskapsprojekte. Ek raak veral ongeduldig met myself: hoe kan ek dan nou weer oor dieselfde dinge tob en bekommer, hoekom beleef ek dan vandag weer gister en eergister se hartseer as ek weet God skenk genade en vreugde, hoeveel keer gaan ek op my spore terugloop in vrugtelose sirkels?

Gelukkig het die beproewinge van winter vir my geduld geleer – het die Here nie beloof geduld is deel van die vrug nie? – en wag ek deesdae met groter wysheid op lente.
Toe ek dus in hierdie week een oggend baie vroeg moet opstaan, gaan proe ek die oggendlug buite. Behalwe vir die hooikoors wat toeslaan, het ek toe ander gewaarwordinge: dit het ‘n week laas gereën. Die son wil-wil begin lig maak, en dis skaars vyfuur. En die akkerboom het lankal nuwe blare, maar vanoggend is hule trots op hulle kleur – dit is immers die mooiste groen in die hele wêreld.
Ek hoor my Heer fluister: “Die tortelduif, die swaeltjie en die kraanvoël kom op ‘n vaste tyd terug” (Jeremia 8) – dit sal op die regte tyd beter gaan. “Die wilde diere sal My vereer, die jakkalse en die volstruise, omdat Ek water gee in die woestyn, riviere in die droë wêreld om my volk, my uitverkore volk, se dors te les” (Jesaja 43) – God gee altyd nuwe hoop en liefde, ons sal nie vir altyd smag nie. “Elke ding het sy vaste tyd, elke ding in hierdie wêreld het sy tyd” (Prediker 3) – alles is soos dit moet wees, ons kan vrede hê.
Ek het in my wintergroef geploeter van dag tot dag, naderhand afgestomp van wortelwerk doen. Maar skielik is dit lente, en God maak alles nuut.

“Ons Heer het die belofte van die opstanding nie net in boeke geskryf nie, maar in elke blaar in die lentetyd.” – Martin Luther.

Die verskil tussen vakansie hou en rus

Daar’s ‘n verskil tussen vakansie hou en rus.
Ons almal is eintlik vaagweg bewus daarvan: die eina-ironie van ‘n gejaagde lewe wat met ‘n spoed afstuur op twee weke van “rus” aan die einde van die jaar. Daardie selfde twee weke bevat Krismis, familie, reis tot by ‘n vakansiebestemming en dan in ‘n vreemde bed slaap, te veel gemorskos en ontwrigte troeteldiere.
Daarom het die herinneringe aan die wintervakansies van my kleintyd nooit hul bekoring verloor nie: eenvoudige warm kos, ‘n goeie boek, baie tennis op die televisie. Miskien ‘n legkaart of bordspeletjies met familie. Daar is familie in die prentjie, ja, maar min verwagtinge. ‘n Heerlike, aanloklike prentjie.
Daarom het ek vroeg-vroeg in die bediening besef dat ek ‘n stewige stuk van my jaarlikse verlof liewer in die winter neem. En, dankie tog, niks het ook hierdie jaar my warm winterprentjie versuur nie. Ek het egter ‘n paar ander dinge agtergekom van vakansie hou:
1. ‘n Mens kan vakansie hou sonder om te rus. Glo my, dit het ek al baie gedoen. Dit gebeur as ‘n mens toelaat dat ander mense jou voorskryf of beheer tydens vakansie – onvermydelik slegs as jy klein kindertjies het. Dit gebeur ook as die perfekte prentjie van vakansie wat jy in jou kop het, verwagtinge stel aan die werklikheid wat net nie kan gebeur nie. Reisagente en vakansieplekke is so goed hiermee: hulle verkoop ‘n prentjie van ‘n ideaal.
En ons koop daardie prentjie ten duurste. Lang, sonnige dae op afgeleë strande; skemerkelkies tydens sonsondergang in die Bosveld oor die groot vyf wat almal tegelyk water suip; pragtige paartjies wat in harmonie draai op ‘n dansvloer. Die onderskrif van hierdie ideale prentjie is: ONTVLUGTING.
Toegegee, elke vakansie moet seker ‘n lekker stuk ontvlugting he. Maar behalwe vir die halwe waarheid van die prentjie (daar is sonsteek, muskiete, en huweliksmaats wat nie dans nie ook met vakansie) is daar ‘n ander, groot waarheid weggelaat: ontvlugting is nie rus nie. En bewustelik rus is nie net ontvlug nie. Die spiraal van spanning wat in ons opbou, breek nie as ons net ontvlug nie, ons het nodig om te rus.
2. Ons is dom met rus. Ons is goed met ontvlug, besig bly met lekker dinge. Ons is dalk selfs goed met lui wees en niks doen. Maar ‘n mens neem jouself oral saam, en bewustelik rus eis bewus wees van jou eie moegheid, swakheid, selfs jou eie sonde. Bewustelik rus beteken dan ook dat ek tot rus sal kom in God se liefde vir my en alle mense, dit behels ‘n nuwe besef van Sy genade. En hierdie is nie goeters wat reisagente verkoop nie.
Want sien, eintlik wil ons rus vermy. Ek was ook so. Ek wou nie rus nie, ek wou presteer sodat ek kan verdien. Ook my vakansie. En dan kom ek moeg terug.
Dankie tog, hierdie jaar het ek voor my vakansie afgekom op pragtige eenvoudige geskriffies van Broeder Lawrence, soos opgeteken deur Joseph de Beaufort in die sewentiende eeu. En hierin verduidelik die eenvoudige monnik so mooi hoe hy lewenslank hom in die teenwoordigheid van God ingeoefen het, hoe Hy sy daaglikse lewe as soldaat en kok en skoenmaker saam met die Here gelei het. En ek het begin oefen: in my stiltetyd, tydens aanbidding in die kerk, maar ook as ek my motor bestuur, in ‘n ry moet wag, of langs die see stap. En om te oefen om die teenwoordigheid van die Here bewustelik te besef, maak my rustig. Dit bring ongekende kalmte: ek hoef nie altyd te presteer en te verdien nie; ek mag maar glo dat God my liefhet omdat Hy die bloedprys betaal het vir ons saamwees; die wêreld is stukkend maar alles is tog presies soos dit moet wees. Dit is Sabbatsrus.
3. ‘n Mens hoef nie vakansie te hou om te rus nie. Hierdie is ‘n wonderlike ding om te ontdek. Verlof is fantasties, want dit breek die roetine. Maar rus… rus is my daaglikse brood, my vars asemteug. Dit gee ek nooit weer prys nie.

Enige gegewe Sondag

Elke Saterdagaand is dit dieselfde storie. Hoekom doen ek dit aan myself?
Elke persoon wat al op ‘n Sondag moes preek, weet waarvan ek praat. Die simptome slegs waarneembaar vir die oplettendes by die rugby/braai/fliek/kuier, maar die prediker se huisgenote ken dit goed: stemtoon net ‘n fraksie te hoog, oë wat kyk maar nie sien nie, gedagtes die hele tyd op ‘n ander plek. Later die nag speel dit in volle swang uit: die slaaploosheid, die marsjeer in die gang, rooi tee om twee-uur soggens, die drome as ek wel slaap: my stem is weg, die gemeente daag almal met hoede op – wat? – ek kry ‘n pap wiel en is laat vir kerk maak nie saak hoe ek probeer daar uitkom nie. Die verligting as die oggendlig verskyn en die aantrekroetine kan begin.
‘n Gebrek aan voorbereiding kan dit nie wees nie: die teks is oor en oor gelees en bestudeer, als is neergeskryf wat moet wees, illustrasies en grappies op Powerpoint en geoefen. Dis net dat voorbereiding nie daar stop nie.
Dis ook nie die gewone vrees van praat voor mense nie; in my bediening van ‘n skrale vyftien jaar moes ek dit al duisende kere doen, en het al honderde kere foute gemaak en my naam met ‘n plank geslaan. Daardie is deel van die werk, daarmee maak jy vrede wanneer jy skaars begin. Die vlinders is nie oor wat mense van my mag dink nie. Daar’s niks fout met my selfvertroue nie.
Dis omdat preek alles eis, jou volle menswees. Dis omdat ek glo wat ek sê, omdat ek opgewonde is daaroor. Omdat ek so graag wil hê my mense moet nie net hoor nie, maar ervaar. Dis omdat ek hulle ken, hulle stories en seer en vreugdes, en dis op enige gegewe Sondag (Any Given Sunday) uiteenlopend en wonderlik en verskriklik. Dis omdat ek hulle liefhet, en God se liefde vir hulle ervaar. Dis omdat ek weet dat hulle die Here liefhet en soek en omdat ek in daardie verskriklike uur Sy Woord moet beliggaam. Die verantwoordelikheid is net te veel vir ‘n sterfling.
Die prediker Walter Wangerin jr. skryf hieroor in ‘n blog wat hy al in 2005 gepubliseer het: Why I pace before I preach, en sedertdien lees ek dit dikwels en lag elke keer. Dit troos my dat andere van my armsalige bedreigde spesie dieselfde simptome toon. Sommiges steek dit beter weg as ander, en kan sonder skroom ‘n koppie tee geniet na die diens en vrolik met nuwe lidmate kuier. Soms kan ek ook. Maar dikwels stort ek eers in duie as die diens verby is, sit sommer plat net daar op die kansel en kruip eers vir vyf minute weg. En in daardie vyf minute het ek en die Here na vyftien jaar soort van ‘n ooreenkoms bereik.
Dit het begin met ‘n klein teks waarmee ek my lot by God bekla. Spreuke 10:19a: Met baie praat bly die sonde nie uit nie. En ek sê: Here, ons wat praat en preek vir ‘n lewe het mos dan nie ‘n kans nie. Tussen die Woord is daar my woorde, mensewoorde, en sommige is leeg of beperk en ander is onvolwasse of ondeurdag. En dan antwoord Hy: Nie met mag of krag sal Ek slaag nie, maar deur my Gees. En dan vra ek weer, soos vroeër daardie oggend met sonsopkoms: Werk dan met U Gees, Here. Dié woorde wat moet bly, bind hulle vas in ons harte. En dié wat sinneloos of ontydig is, laat hulle wegvlieg soos voëltjies, soos ‘n vloek wat ons nie verdien nie (Spreuke 26:2).
En Sy daaropvolgende antwoord is altyd dieselfde en vertroostend: Hy het sy mense lief, liewer as wat ek hulle kan hê. En ek kan nou maar ontspan, want ek is maar net een van hulle. En ek mag maar praat en preek, al is ek net ‘n mens, want stilbly sal ek nie kan nie. Hy het immers my mond geraak met die gloeiende kool van Sy passie vir ons.

Words can’t say what love can do

Jon Bon Jovi

That’s the face we saw all evening (even if from afar, depending on where you were seated). Smiling, singing, back in South Africa after eighteen years. That’s the face of good clean fun.

We heard the new album, but also all the old hits from the pen of the songwriting Hall-of-Famer: It’s My Life, Bed of Roses, Bad Medicine…

The wonderful thing about classic rock like this, done well following the same recipe for thirty years, is that it makes you feel good. It’s uplifting and affirming. And it’s so inspiring to see the old boys doing it (not to mention all the old girls in the audience!).

So even if we all got to bed a little late, let’s carry the smile today.

with a heart like an open highway
bloublokkie

Perspektief in kleur

chameleon

In een van my kind gunsteling TV-programme hierdie week, maak ‘n kunstenaar ‘n verkleurmannetjie met veelkleurige koeldrankbottelproppies en ‘n besem. Hy vee hulle letterlik sulke groepe bymekaar, en pak met sy hande die ogies en tong. Te oulik! ’n Mens kan egter nie sien wat dit is as jy te naby staan nie. Jy moet ’n bietjie agteruit trap.

Die kleure van ons land se prentjie lyk nogal donker in hierdie stadium. Minister Angie Motshekga noem dit ’n nagmerrie, ’n paar weke gelede. Sy open ’n debat oor seksisme in die nasionale vergadering met die stelling dat dit lyk of vroue in ons land tans minder menswaardigheid geniet as selfs swart mense in die jare van slawerny. Sy noem die name Anene en Reeva. Ons almal weet daar was tientalle meer name in die nuus, selfs net in ’n week. En daar is nog meer wat nooit die nuus haal nie.

President Zuma spreek sy bekommernis uit oor moraliteit in ’n toespraak aan tradisionele leiers. Hy smeek vir die opbou van moraliteit, familie-en gemeenskapslewe, soos wat kerkleiers regoor die spektrum die afgelope tyd met toenemende intensiteit doen.

Gewone mense lees koerante en kyk nuus, spreek hulle verontwaardiging teenoor mekaar uit. En weet: daar is amper nie woorde vir die onsteltenis wat ons diep binne ons dra nie.
As ek een doppie op ’n slag bekyk, is daar baie hartseer. Ek sit op die bed langs ’n vrou vir wie ek lief is, om saam met haar te huil oor die kankerpyn. Ek praat met ’n moederlike stem met ’n jong man op die foon: jy moet werk toe gaan, jy kan nie als los net omdat sy seergekry het nie, en nee, jy mag nie wraak neem vir die geweld nie. Ek gee snesies aan vir die jong vrou wie se man nog oorsee werk omdat hy nie kan bekostig om terug te kom nie. Mense in dienende beroepe is gewoond aan nood en seer. Ons hou aan hoop dat een doppie van hoop en kleur die groter prentjie help ophelder. Elke keer as iemand kies om in liefde op te tree, is daar blou en rooi ook in die prentjie. Elke keer as iemand kies om met respek op te tree, is daar genesing.

Ek lees Romeine 16 hierdie week, die einde van Paulus se kragtoer oor genade. Aanvanklik lyk dit na onbelangrike detail: dankies aan mense wat gehelp het op verskillende maniere. En toe gaan daar iets vir my oop. Elkeen van daardie name was ’n persoon, met ’n gesig en ’n naam, ’n storie, ’n familie en ’n gemeenskap.
Febe, die draer van die brief, was ’n besigheidsvrou met invloed. Priscilla en Akwila, ’n egpaar, het ’n groot invloed gehad in die gemeentes in Efese en Korinte. Haar naam word altyd eerste genoem, sy was ’n leermeester. Epenetus was die eerste Christen in Asie, met ’n nalatenskap wat eeue sou duur. Rufus was waarskynlik die seun van Simon van Sirene, die man wat Jesus help dra het aan sy kruis. Maria, sy moeder, was vir Paulus ook soos ’n ma – dink net hoeveel versorging verdien so ’n titiel! Paulus praat met soveel emosie, soveel liefde en bewondering, van hierdie mense. Hulle lewe was ook nie altyd maklik nie, die prentjie dikwels donker en deurmekaar: vervolging en armoede en natuurrampe. En tog, in die agteruittrap, hou ek die brief aan die Romeine in my hand, kan ek dit lees omdat hulle meegewerk het.

Die brief aan die Romeine is deel van Paulus se grootse nalatenskap, en los ’n spoor van kleur en hoop al vir amper 2000 jaar.

Te midde van al die onreg sien ons ook daagliks die Gees van die Here werk. Dikwels is dit nie soos ons dit verwag nie – nie (net) in grootse wonderwerke nie, maar in klein doppies van geel en groen, alledaagse woorde en dade van goedheid, wysheid en diens. Hiermee kan ons nie ophou net omdat dit soms voel of die donker te veel raak nie. Kom ons erken dat die Here ook besig is, en nie te sleg doen nie. Kom ons praat nie net oor die verval en agteruitgang nie, maar ook oor die vreugde en die sekerheid en die roeping van geloof. Kom ons tree bietjie terug en sien ook die groter prentjie, die verkleurmannetjie op die vloer. Dit noem ’n mens perspektief.

Laat die wind draai

Die wind het gedraai.
Die plek waar ‘n mens woon, het sy eie wind. Hier waar ek nou woon, het die wind invloed. Dit lok vlieërplankryers van oral, verander oefenprogramme, veroorsaak die plasing van spieëls in voorportale. En twee maal per jaar verander dit radikaal van rigting (suidoos/noordwes), telkens om ‘n seisoensverandering duidelik te merk.
Trotseer een maal ‘n Vrystaatse stofstorm buitenshuis en jy weet selfs hoe proe die wind. Om die hoeke van my familie se Karoo-opstal het die wind ‘n stem, ‘n oerskepsel-huil.
‘n Mens kan dit nie sien nie. Maar ons weet wat gebeur, hoe dit lyk en klink en voel, as die wind waai. So, verduidelik Jesus ook vir Nikodemus in Johannes 3, is dit met elkeen wat die Heilige Gees leer ken.
In sommige kringe word gesprekke hieroor verwelkom. Mense raak vurig opgewonde oor die werk van die Gees, en laat ek niemand wat vrug of gawes geniet inhibeer nie. As ‘n mens egter fyn oplet, is daar in elke christelike geselskap ook diegene wat stil raak wanneer die onderwerp aangeroer word. Baie mense is al gemanipuleer en seergemaak deur wat andere aangebied het as die werk van die Heilige Gees. Sommige vind die blote onvoorspelbaarheid (soos Jesus ook na verwys) daarvan net een te veel.
Teoloë probeer eeue lank al die werk van die Heilige Gees karteer – van Augustinus tot Calvyn tot Barton. Hulle vaar glad nie sleg nie, hoor. ‘n Mens kan baie leer van gehoorsaamheid en beweeg saam met die Gees uit ‘n goeie boek. Dit bly egter steeds ‘n slegte alternatief op die ware jakob – Lost City-golwe vir ‘n Jeffreysbaai-surfer.
In een of ander stadium moet jy maar jou seile span en die wind toelaat om jou mee te voer. Anders – dit weet jy daar diep – mis jy dalk die grootste avontuur van Christus: om met Hom te leef, in die moment.
Jesus belowe sy las is lig en sy juk is sag. Hoe sleg kan dit nou wees om te waag om die Gees te volg? Die vrug daarvan is darem allerlei mooi dinge: liefde, vreugde, vrede…
Al bogenoemde is waar. Diegene wat waag om deel te neem, put uit die skatte van die hemel self. Maar in my wandel met mense, in my spreekkamer en langs siekbeddens en in krisisse en teleurstellings, sien ek dikwels die wind draai. Ek sien hoe die Heilige Gees mense ontwrig, stuit en frustreer. Ek hoor hoe Hy dikwels fluister as hulle wil hê Hy moet skree. Ek beleef hoe Hy sy vinger presies op die wonde plaas. Die wind in my eie lewe nou is ‘n herfswind, snerpend koud en sterk genoeg om akkerblare los te wikkel van die bome.
Die fout wat ons kan maak is om te dink dat dit nie die werk van die Gees is nie.
Omdat die werk van die Heilige Gees altyd goed is , dink ons dit moet altyd lekker wees. Feit is: soms het ek nodig om gestroop te word van dinge wat ek as kosbaar ag, maar wat in werklikheid my las verswaar. Ons het nodig dat die Gees ons wonde aanraak, want Hy alleen kan genees wat vir ander lelik en grillerig is. Soms konfronteer God my oor dinge wat moet verander. Ons het juis frustrasie en ontwrigting nodig om te besef: miskien gaan dit nie alles net oor my nie, miskien het God ‘n groter plan, en as ek bietjie van rigting verander, kan ek saamvlieg, saam seil, saam beweeg.
Dus is my voorneme hierdie herfs om die wind sy invloed te gun. Laat hy die motreën waai wat die koringlande gaan groen maak; laat hy die blare loswikkel om plek te maak vir die lentegroen; laat hy draai en swaai net soos hy wil, ek hoef nie te weet waar hy vandaan kom en waar hy heen gaan nie.

bloublokkie